فصل سيم در اشاره بهر دو جهان و ذكر مراتب مردم در اين جهان و در آن جهان خداى تعالى را به حكم آنكه اول و آخر است او را دو عالم است : يكى عالم خلق و ديگرى عالم امر ، يكى عالم ملك و ديگر عالم ملكوت ، يكى عالم غيب و ديگر عالم شهادت ، كه اين محسوس است و آن معقول . و به حكم آنكه ظاهر و باطن است دو عالم است : يكى دنيا و يكى آخرت . يكى اين جهان ، يكى [ آن ] جهان كه اين مبدأست و آن معاد . و خلق را چون گذر بر اين عالمهاست از دنيا بآخرت ، از اين جهان به آن جهان ، از خلق بامر ، و از ملك بملكوت ، و از شهادت بغيب رفتن ضرور است و انبياء را عليهم السلام به اين سبب فرستاده‌اند تا ايشان را از عالمى بعالمى خوانند ، چنان كه كتب منزله جمله بر آن مقرر است . پس دعوت نبى بانباء است و نباء آن عالمست كه خلق به آنجا ميروند ، عَمَّ يَتَساءَلُونَ ، عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ ، الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ 1 . خلق در دنيا در برزخ‌اند و برزخ سديست ظلمانى ميان مبدأ و معاد ، وَ مِنْ